مینویسم

از شور عشقی که

از مستی بی حد و اندازه ای که....

از مهربانی وآغوش گرمی که....

از آرامش بی نهایتی که......

از بوی عطر سیبی که.....

تمام عشق ومهربانی خلاصه میشود در  قامت امام ومولایی که ۱۴۰۰ سال

دوری و بی خبری و نا آشنایی شده است دفتری برایمان!

۱۴۰۰سال فراموشی....درکتاب وحتی روضه هایمان.

چقدر باید راه برویم تا جبران کنیم روزها وثانیه هایی که

می توانستیم باحسین باشیم....

با حسین زندگی کنیم،پرواز کنیم،سبز بشیم وتنمان بوی عطر سیبــــ بگیرد!

هوا،هوای حسین باشد و نفـــس نفــس حبیبـــ

تازه می رسم به این بیت:

وقتی هوای شهر نفس گیر می شود     باروضه حسین نفس تازه می کنیم

اما من می گویم:

با روضه حسین نه،با مهربانی حسین نفس تازه می کنیم!

دیگر بس است هرچه روضه خواندن و روضه شنیدن!

دیگر بس است،بس که شنیدیم حسین  مظلوم بود...

نه، حسین مظلوم نبود....

حسین    پُــر از شورِ مستی است.

حسین    دریایی ست از معرفت ِ پروردگار ،صبوری همچون ایوب نبی.

حسین    دلی دارد به وسعت دریای بیکران.

حسین   قامتی دارد چون پدرش علی.

حسین    مهربانی اش به اندازه ء مهربانی پیامبر است.

حسین    نهایت آرامش است.

سیب آفریده شد تا بوی حسین را برای ما به یادرگار بگذارد !

حسین    عزیز خدا بود وخواهد ماند.

وقتی که  از جوانان بهشت، بهترینشان حسین باشد، 

 این جهان روی دستان ائمه می چرخد.

اصلا حیات ما ،هستی ما بخاطر وجود آنان است.

خدا اگر زمین را برا ی ۱۲ تن بر پا نمی کرد ،

پس برای  چه کسی میخواست آزین ببندد!

آن روز که ابلیس بر آدم سجده نکرد،خبر نداشت از دل خدا!

ونشنید که خدا گفت:زمین را ساخته ام برای محمد وعلی و فاطمه

و فرزندانش.

شیطان خبر نداشت که خدا حسینی دارد، عباسی دارد.

زینبی دارد که هزار هزار لشکر کفر را بر خاک مینشاند.                 

                                                                      شیطان خبر نداشت!

چگونه من بیدل میتوانم از حسین بنویسم،بعد ۱۴۰۰ سال!چطور!؟

نمیدانم چرا خدا پنهان میکند  تمام حبش به مارا،تمام حب اولیایش را به ما...

شاید میداند اگر تمام مردم  عشق به حسین را درک کنند،

 لشکر می شوند برای ستیز باشیاطین.

یا که نه دیگر تاب وتوان برای عشاق نمی ماند و یکی یکی پَر پَر می شوند!

خدا راز ِ عشقِ خود به آدم ،راز عشق ائمه به مارامخفی نگه میدارد که نکند ما

مُـــرغی پریشان حال شویم از دوری، از ندیدن...

حسین     درواژه و جوهر هیچ قلمی نمی گنجد.

هرچه بنویسی از او کم است...یعنی داستان حسین پایانی ندارد.

                                          نه مهرش

    نه شوقش

                           نه عشقش

                                                            نه مستی اش            

                                                                  نه عطر سیب سرخش